ÖLÜMSE!

ÖLÜMSE!

Dün yine karşılaştım,

Soğuk bir ev, soğuk bakışlar…

Anlaşılan biri ayrılmıştı bu evden.

Yerine baktım, yoktu yatak kaldırılmış,

Koltuklar düzeltilmiş, asıl şeklini almıştı.

Soğuktu, serindi ve umutsuz bir hava vardı ortada…

Şen kahkahalar, yemek için koşuşturmalar…

İkram için acele etmeler bitmişti,

Yerini derin bir sessizlik,

Ve hüzne bırakmıştı.

Soba artık gürül gürül değil,

Ilık ılık yanıyordu…

Evin direği gitmiş,

Anneleri ölmüştü!

Yeni iş paylaşımı yapılmış,

Küçük kardeş ablasına kalmıştı.

Görev büyüktü,

Kendi çocuklarından önce,

Kardeşini büyütmek zorundaydı…

Hayat böyle bir şeydi,

Görevleri O taksim ediyor,

Ve bize bildiriyordu…

Hayalleri mi? Ertelenmesi gerekti…

Soğuktu, serindi, üşüyordu insan.

Böyle ayrılıklar içime dokunuyordu,

Ama çaresi var mıydı be kardeşim?

Seni alıp en sevdiğine götüren ölüm!

Denebilir miydi kötü ve serin…

Bırakıldı her şey dağınık bir vaziyette,

Hiç bir şeyini alamadı,

Daha yeni almıştı oysa birçok şeyini…

Kullanamamış ve eskitememişti,

Kucaklamıştı ölüm onu!

Derin bir sıcaklıkla gülüyordu etrafına,

Eskisi gibi umut dolu,

Fakat veda zor geliyordu,

Aklına bile getirmiyordu,

Çünkü oğlu umut geliyordu aklına,

Küçüktü daha kime bırakabilirdi?

Kime güvenebilirdi haklı olarak…

Oysa ayrılık vakti geldi,

Hiç cevap vermiyordu bedeni…

İlaçların yüksek dozlarına dahi,

Son vedalaşmalar yapıldı,

Helallikler alındı,

Akrabalar uzaktan koşup geldi,

Son saat bekleniyordu artık…

Bitti dediler bitti!

Bu dünyanın kullanım süresi bitti…

Şimdi başka bir yaşam için ayrıldı yerimiz,

Bizi biz yapan insan ve iyiliğimizdi…

Güldüğümüz yüzler, dokuduğumuz yüreklerdi,

Doyurduğumuz gönüller, sevgiyle uğurladığımız,

Dostlardı bizde kalan…

Artık,

Sevgiyle kalın,

Dostça kalın,

Dualarda kalın dostlar…

Kaynak : http://yenisehirim.com/olumse!.html.html

Yorumlar

    Bu yazıya henüz yorum eklenmemiş gibi görünüyor.

    İlk yorumu siz yapın!

Yorum Yaz